Leo Pironpad

Route uitgegeven door VVV Maarkedal

Wegomschrijving

We starten op het Dorpsplein dat in 1993 volledig heraangelegd werd en wandelen tussen de kerk en de typische dorpspastorij (trap) de Boelaertstraat in. Bemerk enkele ingemetselde grafstenen in de kerkhofmuur. Verderop ligt rechts een modern gebouwencomplex, het verpleegtehuis "De Samaritaan" en het rusthuis "Jericho", gesitueerd langs de rustige kant van het dorp. Aan de kruising met de Pontstraat vindt men de resten van de molendam, een verhoging, waarop een houten windmolen (molen ter Gheynst) tot bij zijn afbraak in 1949 gestaan heeft.

We dwarsen de Pontstraat. Bij de splitsing de Ruitegemstraat nemen maar even pauzeren orn het panorama te bewonderen. Links voor ons ligt Etikhove en de Bossenaerheuvel met aan de horizonlijn een windmolen. Zuidwaarts de witte stenen windmolen Ten Hengst. De holle weg die we doorwandelen is typisch bij afdaling van een hoger plateau naar een beekvallei. Hij ontstond door afspoelend water en werd later door de mens als weg in gebruik genomen. Aan de hoeve in gesloten bouworde nemen we rechts de Mellinckstraat. We blijven nu evenwijdig met de beek die 300 meter dieper stroomt. Zij voedde destijds drie watermolens. Eén ervan bevond zich bij de grote hoeve in de Meulebroekestraat (Meule=molen; broeke=water). Let rechts op een huis met typische grijze klampsteen rond de ingangsdeur en een 4-tal linden.

Bij de kruising met de Hoolandstraat opnieuw een hoeve in gesloten bouworde getuigend van de goede landbouwmogelijkheden op de kouters die we nu intrekken langs een ruilverkavelingsbaan . We kruisen ook de beek en stijgen van 60 naar 100 meter tot de Dierickstraat, rechts in. We bereiken de (gevaarlijke!) Rijksweg Oudenaarde-Ronse(N60).

Aan de overzijde staat het landhuis "Daelbosch", waar de kunstschilder Leo Piron leefde en werkte. Een bronzen gedenkplaat toont ons de kunstenaar in profiel. Volg de Rijksweg naar links over 400 meter en draai rechts de Kuitholstraat in. Dit panorama van de Scheldevallei zag Leo Piron dagelijks vanuit zijn atelier. Toen was de elektrische centrale van Ruien nog niet zo indringend in het landschap aanwezig.

We dalen af tot aan de Kuitholbeek, en nemen rechts de Zeelstraat, evenwijdig met de beek en een stukje natuurgebied met ruigte en knotwilgen. De landweg met naam "Leo Pironpad" duiken we rechts in, naar de Kuitholbeek toe (40 meter hoogte) om naar 100 m te klimmen en om links van de weg van het Donderputbos te genieten.

Zelf ontdek je wel waarom "put" in de bosnaam voorkomt. De lente is het beste seizoen: wilde hyacinten (zgn. "blauwe kousjes") sieren de bosbodem. Het is een lentebloeier die het nog vlug redt eer de bladeren op de bomen, al het licht op slorpen. Let op: eenmaal betreden is het plantje reddeloos verloren. Later volgt dan het ganse gamma gele dovenetel, bosanemoon, salomonszegel en andere. Omkijkend halfweg zie je de witte naakte kuin van een oude windmolen, de Hotondmolen, het hoogste punt van de streek.

Boven de Smisstraat volgen, tot aan de Rijksweg, die we kruisen (opgelet, a.u.b.); verder de Pontstraat volgen (spijtige lintbebouwing), tot de Merestraat, aan de linkerkant. Achter en langs het huis op de hoek, het klein voetpad volgen. We ontmoeten de oude lindeboom die op de topografische kaart figureert.

De kerk en het dorpsplein en onze startplaats is weer bereikt.